O funzaiêu o s’addescia fïto a-a mattin:
con bacco, beretta, stivæ o brocchin
o piggia a cavagna
e o va verso a campagna.

Intanto ch’o parte o ghe dixe a-a môggê:
“Stamattinn-a no andâghe a ‘ccattâ
che t’o portiò mi tûtto o disnâ:
con cömbette, neigri e galletti
ti ti me faiæ tanti belli pransetti”.

E o pensa:
“Dixan che nàscian inte Carrê:
ghe saian assæ gente, e mi no n’ò coæ;
dixan che nàscian in Panigâ:
allöa mi vaggo in fōndo a-o rià!”

Coscì l’è successo, pöveo figgiêu,
ch’o lascia a macchina a Cà di Laghêu;
“Se vaggo into bosco do Barba Beppin
de segûo mi l’impo o mæ cavagnin”.

O s’arrampinn-a, o cazze, o l’anscia, o sciûscia
e quand’o l’è in çimma, tõrna in fōndo o te scûggia.
Sciù e zù pe-o bòsco,
avanti e inderrê,
se ciêuve o se bagna…
ghe fan ascì mâ i pê!

E o se lagna: “Gh’è tûtto gïòu,
se ghe n’ëa ûn, se l’an zà piggiòu!
Lasciù ghe n’è ûn,
me ghe zêugo a camixa”
ma quand’o l’arranca…
o l’è ûnn-a gamba grixa!

Gh’è quarcösa de gianco
o saià fòscia ûn scciûzōn
ma quand’o gh’arriva…
… o l’ëa solo ûn strassōn!

Gh’è pin de lûmasse co-i denti affiæ,
se véddan ûn funzo
ghe cöran incontra… se ne fan de pansæ.
E o pöveo meschinetto,
quand’o vedde o sò primmo funzetto:
“Finalmente ûn bōn, fïto fïto m’o piggio”
ma quand’o l’à in man… o l’è solo ûn rōziggio!
E doppo træ tigne, ûn resäto e ûn sbaglio
l’ûmô o l’è in tæra, o l’è vêuo o cavagno!

Ma quand’o l’arriva int’ûn bòsco ciù bōn,
o comensa a trovâne… che grossa emoziōn!
E quand’o vedde,
là sōtta ûnn-a çeppa,
ûn bello funzotto,
ghe passa a stanchessa.

“’mmia, sto chì o l’è biondo,
e st’atro chì scûo;
là ghe n’è ûn ch’o pâ de vellûo.”

Ghe quello lasciù, in sciâ cascatella
che pâ ch’o t’ammiæ: o fa a sentinella.

Sto chì inte frexe o pâ pròpio ûn ometto
e quello inta fêuggia o pâ ûn garsonetto.
Ghe n’è ûn ch’o te rïe,
ûn atro o s’ascōnde:
“… n’ò zà trovòu dexe fra queste doe spōnde”

Ûn o l’è grosso, ûn atro piccin
e intanto o cavagno o diventa ciù pin!